Immanuel - Emmanuel
Immanuel is a masculine Hebrew name meaning “God with us” or “God is with us.” The name Immanuel appears in the Bible three times, twice in the Old Testament book of Isaiah (7:14 and 8:8), and once in the Gospel of Matthew (1:23).
An alternate spelling of the name Immanuel is Emmanuel, which comes from the Septuagint, the Greek translation of the Hebrew Old Testament. Immanuel, spelled with an I, is the translation of the original Hebrew name into English, whereas Emmanuel, spelled with an E, is a translation of a translation (from Hebrew to Greek to English).
In the book of Isaiah, a child born in the time of King Ahaz was given the name Immanuel as a sign to the king that Judah would receive relief from attacks by Israel and Syria: “Therefore the Lord himself will give you a sign: The virgin will conceive and give birth to a son, and will call him Immanuel” (Isaiah 7:14). The name Immanuel betokened the fact that God would establish His guiding and protecting presence with His people in this deliverance. A second, far-reaching implication of Isaiah’s prophecy about a child named Immanuel concerned the birth of Jesus Christ, Israel’s Messiah.
Seven hundred years after King Ahaz, a virgin from Nazareth named Mary was engaged to Joseph. Before they were married, an angel visited Joseph to confirm that Mary had conceived a child through the Holy Spirit (Matthew 1:20–21). When the child was born, they were to name Him Jesus. Matthew, understanding the fulfillment of Isaiah’s prophecy, delivers this inspired revelation: “All this took place to fulfill what the Lord had said through the prophet: ‘The virgin will conceive and give birth to a son, and they will call him Immanuel’ (which means ‘God with us’)” (Matthew 1:22–23).
Jesus fulfilled Isaiah’s prophecy because He was literally “God with us”; He was fully human yet still fully God. Christ came to live in Israel with His people, as Isaiah had foretold. Matthew recognized Jesus as Immanuel, the living expression of the Incarnation—the miracle of the Son of God becoming a human and making His home among us so that He could reveal God to us. Jesus was God with us, manifested in human flesh (1 Timothy 3:16).
The Gospel of John beautifully describes the Incarnation: “The Word became flesh and made his dwelling among us. We have seen his glory, the glory of the one and only Son, who came from the Father, full of grace and truth. . . . No one has ever seen God, but the one and only Son, who is himself God and is in closest relationship with the Father, has made him known” (John 1:14–18).
In Jesus, God walked with us and talked with us as He did with Adam and Eve in the Garden of Eden. Christ’s arrival showed all humanity that God is faithful to fulfill His promises. Jesus was not just a sign of God with us, like the child born in the time of Ahaz. Jesus was God with us in Person.
Jesus is Immanuel. He is not a partial revelation of God with us; Jesus is God with us in all His fullness: “For in Christ lives all the fullness of God in a human body” (Colossians 2:9, NLT). Jesus left the glories of heaven and took on the form of a servant so that He could identify with us in our day-to-day human struggles (Philippians 2:6–11; Hebrews 4:15–16).
Immanuel is our Savior (1 Timothy 1:15). God sent His Son to live among us and die for us on the cross. Through Christ’s shed blood, we can be reconciled to God (Romans 5:10; 2 Corinthians 5:19; Colossians 1:20). When we are born of His Spirit, Christ comes to live in us (2 Corinthians 6:16; Galatians 2:20).
Our Immanuel will be with us forever. After His resurrection from the dead, before Jesus returned to the Father, He made this promise: “I am with you always, even to the end of the age” (Matthew 28:20, NLT; see also Hebrews 13:5). Nothing can ever separate us from God and His love for us in Christ (Romans 8:35–39).
An alternate spelling of the name Immanuel is Emmanuel, which comes from the Septuagint, the Greek translation of the Hebrew Old Testament. Immanuel, spelled with an I, is the translation of the original Hebrew name into English, whereas Emmanuel, spelled with an E, is a translation of a translation (from Hebrew to Greek to English).
In the book of Isaiah, a child born in the time of King Ahaz was given the name Immanuel as a sign to the king that Judah would receive relief from attacks by Israel and Syria: “Therefore the Lord himself will give you a sign: The virgin will conceive and give birth to a son, and will call him Immanuel” (Isaiah 7:14). The name Immanuel betokened the fact that God would establish His guiding and protecting presence with His people in this deliverance. A second, far-reaching implication of Isaiah’s prophecy about a child named Immanuel concerned the birth of Jesus Christ, Israel’s Messiah.
Seven hundred years after King Ahaz, a virgin from Nazareth named Mary was engaged to Joseph. Before they were married, an angel visited Joseph to confirm that Mary had conceived a child through the Holy Spirit (Matthew 1:20–21). When the child was born, they were to name Him Jesus. Matthew, understanding the fulfillment of Isaiah’s prophecy, delivers this inspired revelation: “All this took place to fulfill what the Lord had said through the prophet: ‘The virgin will conceive and give birth to a son, and they will call him Immanuel’ (which means ‘God with us’)” (Matthew 1:22–23).
Jesus fulfilled Isaiah’s prophecy because He was literally “God with us”; He was fully human yet still fully God. Christ came to live in Israel with His people, as Isaiah had foretold. Matthew recognized Jesus as Immanuel, the living expression of the Incarnation—the miracle of the Son of God becoming a human and making His home among us so that He could reveal God to us. Jesus was God with us, manifested in human flesh (1 Timothy 3:16).
The Gospel of John beautifully describes the Incarnation: “The Word became flesh and made his dwelling among us. We have seen his glory, the glory of the one and only Son, who came from the Father, full of grace and truth. . . . No one has ever seen God, but the one and only Son, who is himself God and is in closest relationship with the Father, has made him known” (John 1:14–18).
In Jesus, God walked with us and talked with us as He did with Adam and Eve in the Garden of Eden. Christ’s arrival showed all humanity that God is faithful to fulfill His promises. Jesus was not just a sign of God with us, like the child born in the time of Ahaz. Jesus was God with us in Person.
Jesus is Immanuel. He is not a partial revelation of God with us; Jesus is God with us in all His fullness: “For in Christ lives all the fullness of God in a human body” (Colossians 2:9, NLT). Jesus left the glories of heaven and took on the form of a servant so that He could identify with us in our day-to-day human struggles (Philippians 2:6–11; Hebrews 4:15–16).
Immanuel is our Savior (1 Timothy 1:15). God sent His Son to live among us and die for us on the cross. Through Christ’s shed blood, we can be reconciled to God (Romans 5:10; 2 Corinthians 5:19; Colossians 1:20). When we are born of His Spirit, Christ comes to live in us (2 Corinthians 6:16; Galatians 2:20).
Our Immanuel will be with us forever. After His resurrection from the dead, before Jesus returned to the Father, He made this promise: “I am with you always, even to the end of the age” (Matthew 28:20, NLT; see also Hebrews 13:5). Nothing can ever separate us from God and His love for us in Christ (Romans 8:35–39).
Immanuel is een mannelijke Hebreeuwse naam die "God met ons" of "God is met ons" betekent. De naam Immanuel komt drie keer in de Bijbel voor: twee keer in het Oudtestamentische boek Jesaja (7:14 en 8:8) en één keer in het Evangelie van Mattheüs (1:23).
Een alternatieve schrijfwijze van de naam Immanuel is Emmanuel; deze vorm is afkomstig uit de Septuaginta, de Griekse vertaling van het Hebreeuwse Oude Testament. Immanuel (met een I) is de vertaling van de oorspronkelijke Hebreeuwse naam in het Engels, terwijl Emmanuel (met een E) een vertaling van een vertaling is (van het Hebreeuws naar het Grieks en vervolgens naar het Engels).
In het boek Jesaja kreeg een kind dat in de tijd van koning Achaz werd geboren de naam Immanuel. Dit diende als teken voor de koning dat Juda verlost zou worden van aanvallen door Israël en Syrië: "Daarom zal de Heere Zelf u een teken geven: Zie, de maagd zal zwanger worden en een zoon baren en Hem de naam Immanuel geven" (Jesaja 7:14). De naam Immanuel duidde erop dat God door deze verlossing Zijn leidende en beschermende aanwezigheid bij Zijn volk zou vestigen. Een tweede, verstrekkende betekenis van Jesaja’s profetie over een kind genaamd Immanuel had betrekking op de geboorte van Jezus Christus, de Messias van Israël.
Zeshonderd jaar na koning Achaz was een maagd uit Nazareth, genaamd Maria, verloofd met Jozef. Nog voordat ze getrouwd waren, verscheen er een engel aan Jozef om te bevestigen dat Maria door de Heilige Geest zwanger was geworden (Mattheüs 1:20–21). Bij de geboorte moest het kind de naam Jezus krijgen. Mattheüs, die de vervulling van Jesaja’s profetie begreep, deelt deze geïnspireerde openbaring mee: "Dit alles is gebeurd opdat vervuld zou worden wat door de Heere gesproken is via de profeet: 'Zie, de maagd zal zwanger worden en een zoon baren, en men zal Hem de naam Immanuel geven' (wat betekent: 'God met ons')" (Mattheüs 1:22–23).
Jezus vervulde de profetie van Jesaja omdat Hij letterlijk "God met ons" was; Hij was volledig mens en tegelijkertijd volledig God. Christus kwam naar Israël om bij Zijn volk te wonen, zoals Jesaja had voorzegd. Mattheüs herkende Jezus als Immanuel, de levende uitdrukking van de menswording – het wonder dat de Zoon van God mens werd en onder ons kwam wonen, zodat Hij God aan ons kon openbaren. Jezus was God met ons, geopenbaard in menselijk vlees (1 Timoteüs 3:16).
Het Evangelie van Johannes beschrijft de menswording op prachtige wijze: "Het Woord is mens geworden en heeft onder ons gewoond. Wij hebben zijn heerlijkheid gezien, de heerlijkheid van de enige Zoon, die van de Vader kwam, vol genade en waarheid. ... Niemand heeft ooit God gezien, maar de enige Zoon, die zelf God is en in de nauwste gemeenschap met de Vader staat, heeft Hem bekendgemaakt" (Johannes 1:14–18).
In Jezus wandelde en sprak God met ons, net zoals Hij dat deed met Adam en Eva in de Hof van Eden. De komst van Christus liet de hele mensheid zien dat God trouw is in het vervullen van Zijn beloften. Jezus was niet slechts een teken van 'God met ons', zoals het kind dat in de tijd van Achaz werd geboren. Jezus was God met ons in eigen persoon.
Jezus is Immanuel. Hij is geen gedeeltelijke openbaring van God met ons; Jezus is God met ons in al Zijn volheid: "Want in Christus woont heel de volheid van God in een menselijk lichaam" (Kolossenzen 2:9). Jezus verliet de heerlijkheid van de hemel en nam de gestalte van een dienstknecht aan, zodat Hij zich met ons kon identificeren in onze dagelijkse menselijke worstelingen (Filippenzen 2:6–11; Hebreeën 4:15–16).
Immanuel is onze Redder (1 Timoteüs 1:15). God zond Zijn Zoon om onder ons te wonen en voor ons aan het kruis te sterven. Door het vergoten bloed van Christus kunnen wij met God worden verzoend (Romeinen 5:10; 2 Korintiërs 5:19; Kolossenzen 1:20). Wanneer we uit Zijn Geest geboren worden, komt Christus in ons wonen (2 Korintiërs 6:16; Galaten 2:20).
Onze Immanuel zal voor altijd bij ons zijn. Na Zijn opstanding uit de dood, voordat Jezus naar de Vader terugkeerde, deed Hij deze belofte: "Ik ben altijd bij jullie, tot aan het einde van de tijd" (Mattheüs 28:20; zie ook Hebreeën 13:5). Niets kan ons ooit scheiden van God en Zijn liefde voor ons in Christus (Romeinen 8:35–39).
Een alternatieve schrijfwijze van de naam Immanuel is Emmanuel; deze vorm is afkomstig uit de Septuaginta, de Griekse vertaling van het Hebreeuwse Oude Testament. Immanuel (met een I) is de vertaling van de oorspronkelijke Hebreeuwse naam in het Engels, terwijl Emmanuel (met een E) een vertaling van een vertaling is (van het Hebreeuws naar het Grieks en vervolgens naar het Engels).
In het boek Jesaja kreeg een kind dat in de tijd van koning Achaz werd geboren de naam Immanuel. Dit diende als teken voor de koning dat Juda verlost zou worden van aanvallen door Israël en Syrië: "Daarom zal de Heere Zelf u een teken geven: Zie, de maagd zal zwanger worden en een zoon baren en Hem de naam Immanuel geven" (Jesaja 7:14). De naam Immanuel duidde erop dat God door deze verlossing Zijn leidende en beschermende aanwezigheid bij Zijn volk zou vestigen. Een tweede, verstrekkende betekenis van Jesaja’s profetie over een kind genaamd Immanuel had betrekking op de geboorte van Jezus Christus, de Messias van Israël.
Zeshonderd jaar na koning Achaz was een maagd uit Nazareth, genaamd Maria, verloofd met Jozef. Nog voordat ze getrouwd waren, verscheen er een engel aan Jozef om te bevestigen dat Maria door de Heilige Geest zwanger was geworden (Mattheüs 1:20–21). Bij de geboorte moest het kind de naam Jezus krijgen. Mattheüs, die de vervulling van Jesaja’s profetie begreep, deelt deze geïnspireerde openbaring mee: "Dit alles is gebeurd opdat vervuld zou worden wat door de Heere gesproken is via de profeet: 'Zie, de maagd zal zwanger worden en een zoon baren, en men zal Hem de naam Immanuel geven' (wat betekent: 'God met ons')" (Mattheüs 1:22–23).
Jezus vervulde de profetie van Jesaja omdat Hij letterlijk "God met ons" was; Hij was volledig mens en tegelijkertijd volledig God. Christus kwam naar Israël om bij Zijn volk te wonen, zoals Jesaja had voorzegd. Mattheüs herkende Jezus als Immanuel, de levende uitdrukking van de menswording – het wonder dat de Zoon van God mens werd en onder ons kwam wonen, zodat Hij God aan ons kon openbaren. Jezus was God met ons, geopenbaard in menselijk vlees (1 Timoteüs 3:16).
Het Evangelie van Johannes beschrijft de menswording op prachtige wijze: "Het Woord is mens geworden en heeft onder ons gewoond. Wij hebben zijn heerlijkheid gezien, de heerlijkheid van de enige Zoon, die van de Vader kwam, vol genade en waarheid. ... Niemand heeft ooit God gezien, maar de enige Zoon, die zelf God is en in de nauwste gemeenschap met de Vader staat, heeft Hem bekendgemaakt" (Johannes 1:14–18).
In Jezus wandelde en sprak God met ons, net zoals Hij dat deed met Adam en Eva in de Hof van Eden. De komst van Christus liet de hele mensheid zien dat God trouw is in het vervullen van Zijn beloften. Jezus was niet slechts een teken van 'God met ons', zoals het kind dat in de tijd van Achaz werd geboren. Jezus was God met ons in eigen persoon.
Jezus is Immanuel. Hij is geen gedeeltelijke openbaring van God met ons; Jezus is God met ons in al Zijn volheid: "Want in Christus woont heel de volheid van God in een menselijk lichaam" (Kolossenzen 2:9). Jezus verliet de heerlijkheid van de hemel en nam de gestalte van een dienstknecht aan, zodat Hij zich met ons kon identificeren in onze dagelijkse menselijke worstelingen (Filippenzen 2:6–11; Hebreeën 4:15–16).
Immanuel is onze Redder (1 Timoteüs 1:15). God zond Zijn Zoon om onder ons te wonen en voor ons aan het kruis te sterven. Door het vergoten bloed van Christus kunnen wij met God worden verzoend (Romeinen 5:10; 2 Korintiërs 5:19; Kolossenzen 1:20). Wanneer we uit Zijn Geest geboren worden, komt Christus in ons wonen (2 Korintiërs 6:16; Galaten 2:20).
Onze Immanuel zal voor altijd bij ons zijn. Na Zijn opstanding uit de dood, voordat Jezus naar de Vader terugkeerde, deed Hij deze belofte: "Ik ben altijd bij jullie, tot aan het einde van de tijd" (Mattheüs 28:20; zie ook Hebreeën 13:5). Niets kan ons ooit scheiden van God en Zijn liefde voor ons in Christus (Romeinen 8:35–39).
Immanuel, "Tanrı bizimle" veya "Tanrı bizimledir" anlamına gelen İbranice kökenli bir erkek ismidir. Immanuel ismi Kutsal Kitap'ta üç kez geçer: iki kez Eski Antlaşma'daki Yeşaya kitabında (7:14 ve 8:8) ve bir kez de Matta Müjdesi'nde (1:23).
Immanuel isminin alternatif bir yazılışı olan Emmanuel, İbranice Eski Antlaşma'nın Yunanca çevirisi olan Septuagint'ten gelir. "I" harfiyle yazılan Immanuel, orijinal İbranice ismin İngilizceye çevirisiyken; "E" harfiyle yazılan Emmanuel, bir çevirinin çevirisidir (İbraniceden Yunancaya, oradan da İngilizceye).
Yeşaya kitabında, Kral Ahaz döneminde doğan bir çocuğa, Yahuda'nın İsrail ve Suriye saldırılarından kurtulacağına dair krala bir işaret olarak Immanuel ismi verilmiştir: "Bu nedenle Rab'bin kendisi size bir belirti verecek: Kız gebe kalıp bir oğul doğuracak ve adını Immanuel koyacak" (Yeşaya 7:14). Immanuel ismi, Tanrı'nın bu kurtuluş sürecinde halkıyla birlikte olacağını, onlara yol gösterip onları koruyacağını simgeliyordu. Yeşaya'nın Immanuel adındaki bir çocukla ilgili peygamberliğinin ikinci ve çok daha geniş kapsamlı bir anlamı ise, İsrail'in Mesih'i olan İsa Mesih'in doğumuyla ilgiliydi.
Kral Ahaz'dan yedi yüz yıl sonra, Nasıralı Meryem adında bir bakire Yusuf ile nişanlanmıştı. Evlenmelerinden önce bir melek Yusuf'u ziyaret ederek, Meryem'in Kutsal Ruh aracılığıyla gebe kaldığını doğruladı (Matta 1:20–21). Çocuk doğduğunda, O'na İsa adı verilecekti. Yeşaya'nın peygamberliğinin gerçekleştiğini gören Matta, şu ilahi esinlenmeye dayalı açıklamayı aktarır: "Bütün bunlar, Rab'bin peygamber aracılığıyla söyledikleri gerçekleşsin diye oldu: 'Kız gebe kalıp bir oğul doğuracak ve O'na Immanuel [yani "Tanrı bizimle"] adı verilecek'" (Matta 1:22–23).
İsa, Yeşaya'nın peygamberliğini yerine getirdi; çünkü O, kelimenin tam anlamıyla "bizimle olan Tanrı"ydı; hem tam bir insandı hem de aynı zamanda tam bir Tanrı'ydı. Mesih, Yeşaya'nın önceden bildirdiği gibi, halkıyla birlikte yaşamak üzere İsrail'e geldi. Matta, İsa'yı İmmanuel olarak; yani Tanrı'yı bize tanıtmak amacıyla insan olup aramızda yaşamaya başlayan Tanrı Oğlu mucizesinin —yani Enkarnasyon'un (Beden Almanın)— yaşayan bir ifadesi olarak gördü. İsa, insan bedeninde tezahür eden "bizimle olan Tanrı"ydı (1. Timoteos 3:16).
Yuhanna Müjdesi, Enkarnasyon'u şöyle güzel bir şekilde tasvir eder: "Söz insan olup aramızda yaşadı. O'nun yüceliğini —Baba'dan gelen, lütuf ve gerçekle dolu biricik Oğul'un yüceliğini— gördük... Tanrı'yı hiçbir zaman hiç kimse görmemiştir; ancak Baba'nın bağrında bulunan ve kendisi de Tanrı olan biricik Oğul O'nu tanıtmıştır" (Yuhanna 1:14–18).
İsa'da Tanrı, tıpkı Aden Bahçesi'nde Adem ve Havva ile yaptığı gibi, bizimle yürüdü ve konuştu. Mesih'in gelişi, tüm insanlığa Tanrı'nın vaatlerini yerine getirme konusunda sadık olduğunu gösterdi. İsa, Ahaz döneminde doğan çocuk gibi sadece "bizimle olan Tanrı"ya dair bir işaret değildi; İsa bizzat "bizimle olan Tanrı"ydı.
İsa İmmanuel'dir. O, "bizimle olan Tanrı"nın kısmi bir ifşası değildir; İsa, tüm doluluğuyla "bizimle olan Tanrı"dır: "Çünkü Tanrı'nın tüm doluluğu, insansal bedende Mesih'te yaşar" (Koloseliler 2:9). İsa, gündelik insani mücadelelerimizde bizimle özdeşleşebilmek için cennetin görkemini terk etti ve kul biçimini aldı (Filipililer 2:6–11; İbraniler 4:15–16).
İmmanuel Kurtarıcımızdır (1. Timoteos 1:15). Tanrı, Oğlu'nu aramızda yaşaması ve bizim için çarmıhta ölmesi amacıyla gönderdi. Mesih'in dökülen kanı sayesinde Tanrı ile barışabiliriz (Romalılar 5:10; 2. Korintliler 5:19; Koloseliler 1:20). O’nun Ruhu’ndan doğduğumuzda, Mesih içimizde yaşamaya gelir (2. Korintliler 6:16; Galatyalılar 2:20).
İmmanuel’imiz sonsuza dek bizimle olacaktır. İsa, ölümden dirildikten ve Baba’nın yanına dönmeden önce şu vaatte bulundu: “Ben her zaman, çağın sonuna dek sizinle birlikteyim” (Matta 28:20; ayrıca bkz. İbraniler 13:5). Hiçbir şey bizi Tanrı’dan ve O’nun Mesih’teki sevgisinden asla ayıramaz (Romalılar 8:35–39).
Immanuel isminin alternatif bir yazılışı olan Emmanuel, İbranice Eski Antlaşma'nın Yunanca çevirisi olan Septuagint'ten gelir. "I" harfiyle yazılan Immanuel, orijinal İbranice ismin İngilizceye çevirisiyken; "E" harfiyle yazılan Emmanuel, bir çevirinin çevirisidir (İbraniceden Yunancaya, oradan da İngilizceye).
Yeşaya kitabında, Kral Ahaz döneminde doğan bir çocuğa, Yahuda'nın İsrail ve Suriye saldırılarından kurtulacağına dair krala bir işaret olarak Immanuel ismi verilmiştir: "Bu nedenle Rab'bin kendisi size bir belirti verecek: Kız gebe kalıp bir oğul doğuracak ve adını Immanuel koyacak" (Yeşaya 7:14). Immanuel ismi, Tanrı'nın bu kurtuluş sürecinde halkıyla birlikte olacağını, onlara yol gösterip onları koruyacağını simgeliyordu. Yeşaya'nın Immanuel adındaki bir çocukla ilgili peygamberliğinin ikinci ve çok daha geniş kapsamlı bir anlamı ise, İsrail'in Mesih'i olan İsa Mesih'in doğumuyla ilgiliydi.
Kral Ahaz'dan yedi yüz yıl sonra, Nasıralı Meryem adında bir bakire Yusuf ile nişanlanmıştı. Evlenmelerinden önce bir melek Yusuf'u ziyaret ederek, Meryem'in Kutsal Ruh aracılığıyla gebe kaldığını doğruladı (Matta 1:20–21). Çocuk doğduğunda, O'na İsa adı verilecekti. Yeşaya'nın peygamberliğinin gerçekleştiğini gören Matta, şu ilahi esinlenmeye dayalı açıklamayı aktarır: "Bütün bunlar, Rab'bin peygamber aracılığıyla söyledikleri gerçekleşsin diye oldu: 'Kız gebe kalıp bir oğul doğuracak ve O'na Immanuel [yani "Tanrı bizimle"] adı verilecek'" (Matta 1:22–23).
İsa, Yeşaya'nın peygamberliğini yerine getirdi; çünkü O, kelimenin tam anlamıyla "bizimle olan Tanrı"ydı; hem tam bir insandı hem de aynı zamanda tam bir Tanrı'ydı. Mesih, Yeşaya'nın önceden bildirdiği gibi, halkıyla birlikte yaşamak üzere İsrail'e geldi. Matta, İsa'yı İmmanuel olarak; yani Tanrı'yı bize tanıtmak amacıyla insan olup aramızda yaşamaya başlayan Tanrı Oğlu mucizesinin —yani Enkarnasyon'un (Beden Almanın)— yaşayan bir ifadesi olarak gördü. İsa, insan bedeninde tezahür eden "bizimle olan Tanrı"ydı (1. Timoteos 3:16).
Yuhanna Müjdesi, Enkarnasyon'u şöyle güzel bir şekilde tasvir eder: "Söz insan olup aramızda yaşadı. O'nun yüceliğini —Baba'dan gelen, lütuf ve gerçekle dolu biricik Oğul'un yüceliğini— gördük... Tanrı'yı hiçbir zaman hiç kimse görmemiştir; ancak Baba'nın bağrında bulunan ve kendisi de Tanrı olan biricik Oğul O'nu tanıtmıştır" (Yuhanna 1:14–18).
İsa'da Tanrı, tıpkı Aden Bahçesi'nde Adem ve Havva ile yaptığı gibi, bizimle yürüdü ve konuştu. Mesih'in gelişi, tüm insanlığa Tanrı'nın vaatlerini yerine getirme konusunda sadık olduğunu gösterdi. İsa, Ahaz döneminde doğan çocuk gibi sadece "bizimle olan Tanrı"ya dair bir işaret değildi; İsa bizzat "bizimle olan Tanrı"ydı.
İsa İmmanuel'dir. O, "bizimle olan Tanrı"nın kısmi bir ifşası değildir; İsa, tüm doluluğuyla "bizimle olan Tanrı"dır: "Çünkü Tanrı'nın tüm doluluğu, insansal bedende Mesih'te yaşar" (Koloseliler 2:9). İsa, gündelik insani mücadelelerimizde bizimle özdeşleşebilmek için cennetin görkemini terk etti ve kul biçimini aldı (Filipililer 2:6–11; İbraniler 4:15–16).
İmmanuel Kurtarıcımızdır (1. Timoteos 1:15). Tanrı, Oğlu'nu aramızda yaşaması ve bizim için çarmıhta ölmesi amacıyla gönderdi. Mesih'in dökülen kanı sayesinde Tanrı ile barışabiliriz (Romalılar 5:10; 2. Korintliler 5:19; Koloseliler 1:20). O’nun Ruhu’ndan doğduğumuzda, Mesih içimizde yaşamaya gelir (2. Korintliler 6:16; Galatyalılar 2:20).
İmmanuel’imiz sonsuza dek bizimle olacaktır. İsa, ölümden dirildikten ve Baba’nın yanına dönmeden önce şu vaatte bulundu: “Ben her zaman, çağın sonuna dek sizinle birlikteyim” (Matta 28:20; ayrıca bkz. İbraniler 13:5). Hiçbir şey bizi Tanrı’dan ve O’nun Mesih’teki sevgisinden asla ayıramaz (Romalılar 8:35–39).
Source: gotquestions.org