De term Sanhedrin is afkomstig van een Grieks woord dat 'vergadering' of 'raad' betekent en stamt uit de hellenistische periode, maar het concept zelf gaat terug op de Bijbel. In de Thora geeft God Mozes de opdracht: "Breng zeventig van de oudsten van Israël bij Mij, van wie u weet dat zij leiders en functionarissen onder het volk zijn. Laat hen naar de Tent van Ontmoeting komen, zodat zij daar bij u kunnen staan" (Numeri 11:16). Ook lezen we in vers 18 van het zestiende hoofdstuk van Deuteronomium: "U moet voor uzelf rechters en functionarissen aanstellen in al uw steden die de HEERE, uw God, u geeft, ingedeeld naar uw stammen; zij moeten rechtspreken over het volk met een rechtvaardig oordeel." Het land was verdeeld onder de stammen; in de gebieden waar de stammen zich bevonden, lagen steden en dorpen, en in elke stad en elk dorp moest een rechtbank zijn. Als er 120 mannen waren die als gezinshoofd fungeerden, beschikte men daar over een lokale rechtbank die Sanhedrin werd genoemd. In kleinere plaatsen waar geen 120 gezinshoofden woonden, waren er ofwel drie rechters (als de plaats erg klein was) of zeven rechters die als rechtbank fungeerden – optredend als zowel rechter als jury – bij alle juridische kwesties.

Het Grote Sanhedrin was de hoogste rechtbank van het oude Israël en bestond uit zeventig mannen en de hogepriester. In de periode van de Tweede Tempel kwam het Grote Sanhedrin bijeen in de Tempel in Jeruzalem. De rechtbank vergaderde dagelijks, behalve op feestdagen en op de sabbat. Als instituut bezat het Sanhedrin bevoegdheden die lagere Joodse rechtbanken niet hadden. Zo waren zij de enigen die de koning konden berechten of de grenzen van de Tempel en Jeruzalem konden uitbreiden, en waren zij de instantie aan wie alle rechtsvragen uiteindelijk werden voorgelegd. Het laatste bindende besluit van het Sanhedrin dateert uit 358, toen de Hebreeuwse kalender werd aangenomen. Het Sanhedrin werd opgeheven na aanhoudende vervolging door het Romeinse Rijk. In de loop der eeuwen zijn er pogingen gedaan om het instituut nieuw leven in te blazen, zoals het Grote Sanhedrin dat door Napoleon Bonaparte werd bijeengeroepen. In het Nieuwe Testament staat het Sanhedrin vooral bekend om zijn rol in de reeks schijnprocessen die leidden tot de kruisiging van Jezus. Het Sanhedrin begon met een informeel verhoor van Jezus door Annas, de waarnemend hogepriester (Johannes 18:12-14, 19-23), gevolgd door een formele zitting voor het voltallige Sanhedrin (Mattheüs 26:57-68). Daar werd besloten Jezus over te dragen aan de Romeinse autoriteiten, zodat hij berecht en gekruisigd kon worden.